Vandaag staat er weer een Sociale Vaardigheid training op het programma! Yes! Dat vind ik altijd leuk om te doen. Normaal gesproken zijn deze trainingen in groepsverband maar door coronatijd is dit aangepast en zie ik de jongeren nu los van elkaar. In de eerste instantie vond ik dat jammer… er is zoveel van en met elkaar te leren in zo’n groep, aan de andere kant is het ook een mooie kans. Ik heb nu namelijk met de jongeren die deze training doen wel écht de volledige aandacht en tijd om heel specifiek één op één te kijken naar wat er nodig is en daar op in te spelen.

Vorige week heb ik kennis gemaakt met Levi, hij komt vandaag voor de tweede keer. Toen ik Levi de vorige keer vertelde dat de sociale vaardigheid training hier gegeven wordt met de hulp van paarden kon hij zijn grinnik niet onderdrukken. ‘’Paarden ja!?!? Nou…. Ik hou niet eens van paarden.’’

Levi is 16 jaar en nogal huiverig voor het nut van paarden binnen therapie. Een paard is ten slotte gewoon een dier toch? Hoe hem dit verder zou kunnen helpen in zijn leven zag hij nog niet zo helder voor zich. Ondanks dat hij twijfels had over de paarden, besloot hij dat hij toch met een open blik de training zou volgen. Deze training is voor hem verplicht in een rehabilitatietraject van een half jaar wat hij volgt, hij heeft dit dus niet zelf uitgekozen. 

Ik vind het altijd wel een uitdaging…. Juist die jongeren die hier eigenlijk het nut niet van in zien, juist diegene die hier niet zelf voor hebben gekozen maar verplicht zijn deze training te volgen… juist hén laten voelen en ervaren dat je zoveel van paarden kunt leren. Die twijfels van te voren, motiveren mij juist extra.

De vorige keer heeft wel al iets van die twijfels weg genomen bij Levi. Toch geeft hij wanneer ik hem vraag hoe het is, aan dat hij nog niet helemaal goed snapt hoe hem dit verder zou kunnen helpen. Levi heeft vaak last van een vol hoofd en van boosheid die uit het niets enorm kan opborrelen. Hij kan dan heel kwaad worden, deuren intrappen, tegen de muur slaan of zich agressief uiten tegen zijn moeder. Dit vindt hij achteraf altijd heel erg vervelend… “Het zou me wel helpen als ik dat beter onder de knie zou kunnen krijgen’’ geeft hij zelf aan.

‘’Oh, daar weet ik wel iets voor!’’ zeg ik hem. We lopen de bak in met Saela en ik leg hem uit dat ik verschillende manieren weet die je kunt inzetten op het moment dat je merkt dat je spanning opbouwt om wat voor reden dan ook. Dat lijkt hem wel wat. We beginnen met een gesprekje over wat hij voelt in zijn lijf op het moment dat hij merkt dat hij boos wordt. Ik leg uit dat ons lijf allerlei signalen afgeeft waaraan je al vroegtijdig zou kunnen merken dat er iets begint te borrelen. Zo had Levi dat nog nooit bekeken… maar nu hij er eens goed over na dacht kon hij zich wel herinneren dan een heel bonkend gevoel in zijn hoofd te hebben. Ook weet hij van zichzelf dat het ballen van zijn vuisten ook iets is wat hij dan doet. ‘’Ik wil dan heel hard ergens tegenaan slaan, daarom doe ik dat…’’ legt hij uit.

Wanneer ik Levi de eerste manier vertel van het jezelf rustig maken en ik hem uitdaag om zich daar eens op te concentreren wanneer hij met Saela gaat lopen, wandelt hij sceptisch aan. ‘’Ik word niet zo snel rustig hoor… die onrust is er altijd.. maar ik wil het wel proberen. Voor jou dan…’’ zegt hij met een knipoog. Ik glimlach terug.

Ik zie stiekem aan Saela al dat het al werkt… ze gaat namelijk steeds langzamer lopen. In het begin liep ze Levi enorm op zijn hakken en langzaam maar zeker sjokt ze steeds langzamer aan tót het moment dat ze stil gaat staan. Levi kijkt verbaasd naar Saela en daarna nog verbaasder naar mij.  Ik vraag wat er in hem omgaat. Met horten en stoten komt er uit dat hij voor het eerst sinds een héle lange tijd merkt dat zijn hoofd stil is. ‘’Het is gewoon weg…. die hele onrust…. Huh!?’

Ik lach en ondertussen voel ik dat ik dit altijd een van de mooiste momenten vind van mijn werk. Dat ‘aha’ moment, de complete verbazing van hoe iets kan voelen of kan gaan. Die hele nieuwe ervaring die iemand op zo’n moment opdoet is fantastisch om van de zijkant te mogen volgen.
‘’Waarom is Saela eigenlijk stil gaan staan?’’ vraagt Levi wanneer hij een beetje bekomen is van de ‘schrik’. Ik pak nog een keer terug op de uitleg die ik heb gegeven aan Levi over dat paarden spiegelen en hoe dit komt. ‘’Weet je nog dat ik je verteld heb dat paarden je hartslag kunnen horen? En je bloeddruk, adrenaline en ademhaling?’’
Levi knikt, is even stil en ineens worden zijn ogen groot en kijkt hij vliegensvlug aan. ‘’Bedoel je dat zij stil gaat staan omdat ze voelt dat IK rustig wordt vanbinnen!?!’’ Ik lach en knik. ‘’Dat bedoel ik precies!’’ 

En zo gaan we nog even verder…  Ik leg Levi ook de andere manieren uit waarmee hij zichzelf rustig kan maken en hij test ze allemaal uit met Saela. Alle vier de manieren werken heel erg goed, ik zie Levi zichtbaar groeien van het vertrouwen wat hij erdoor in zichzelf krijgt. Hij geeft aan dat hij voor het eerst in zijn leven een therapie volgt die hem écht helpt en waar hij wat aan heeft. ‘’En ik heb al behoorlijk wat therapie gehad hoor, al vanaf dat ik 10 jaar ben.’’
Levi is ervan overtuigd dat dit hem ook goed zal gaan helpen in zijn dagelijks leven, dat is uiteindelijk het doel van deze training. ‘’Ik weet nu waar ik op moet letten en wat mijn lichaamssignalen zijn. Als ik dat voel borrelen ga ik deze manieren toepassen. Als ik een paard van 500 kilo rustig kan maken met mijn eigen lijf, dan lukt dat zeker weten ook bij mezelf als ik boos ben… Dankjewel Marée!’’
Als de sessie klaar is zie ik Levi met een grijns van oor tot oor. Hij kijkt met een hele zachte blik in zijn ogen naar Saela en geeft haar een enorme dikke knuffel. Hij houdt haar even een tijdje vast. Ik geniet terwijl ik hiernaar kijk. Ongelofelijk dat dit dezelfde jongen is die ik vorige week ontmoette. Die sceptische, stoere en ietwat onverschillige knul… Kijk hem nu toch eens staan…

De tranen van de ander

Hoe vertel je de mensen van wie je het meeste houdt, dat je misschien ongeneeslijk ziek bent? Hoe vertel je aan je moeder dat niet alleen bij haar man, maar ook bij haar dochter kanker is gevonden? Hoe vertel je je vader, die zó gelooft in het positieve, dat er ook...

De unieke ervaring van Levi met Saela

Vandaag staat er weer een Sociale Vaardigheid training op het programma! Yes! Dat vind ik altijd leuk om te doen. Normaal gesproken zijn deze trainingen in groepsverband maar door coronatijd is dit aangepast en zie ik de jongeren nu los van elkaar. In de eerste...

Het zwaard van Damocles

Maandag, de dag van de operatie Vroeg in de ochtend komt de oncoloog weer aan mijn bed zitten. Mijn man is er ook al, we zijn beiden gespannen, maar proberen er voor de ander zo luchtig mogelijk over te doen. De oncoloog vertelt dat er twee uitkomsten zijn in de OK;...

Kwetsbaarheid met een grote K

Het wordt tijd dat ik uit de kast kom; ik ben ziek geweest en hard aan het vechten om te wennen aan mijn “nieuwe normaal”. December 2018 Ik lig op een bedje in een onderzoekskamertje van het ziekenhuis. Ik krijg een echo omdat ik al twee jaar enorme buikpijn heb. De...

Kwetsbaar zijn; kracht of zwakte?

Het is bijzonder hoe we denken over kwetsbaarheid. Als ik een bericht op Facebook plaats om openlijk te vertellen over mijn problemen, mijn onzekerheden en mijn strubbelingen, dan voel ik me erg kwetsbaar. Door mezelf zo bloot te geven laat ik alle zelfbescherming en...

Met rechte rug op weg naar mijn doel!

Samen met twee andere deelnemers heb ik een parcours neergelegd. We hebben hiervoor samengewerkt maar zijn ook alleen aan de slag gegaan. Wat eigenlijk precies staat voor hoe dit Burn-out traject is gegaan. Er waren sessies die we samen hebben gedaan maar er waren ook...

Iets met goede voornemens?

Ik ga stoppen met roken! Ik ga drie keer in de week sporten! Ik ga twintig kilo afvallen! Ik ga meer tijd besteden aan mijn gezin! Ik ga een nieuwe baan zoeken! Ik ga minder stressen en meer genieten! Ik ga… Goede voornemens Herken je ze? Vast wel! Ik las namelijk...

Hoe paarden je kunnen helpen om van een burn out af te komen

Je kent ze wel... de mensen om je heen, in je werk of in je privé leven die worstelen met een burn out. Opgebrand, uitgeblust en helemaal op. Met lege ogen of juist met veel tranen vertellen ze je dat het niet langer zo kan. Ze zijn moe, zichzelf kwijt en kunnen niet...

Bijna is het al weer het einde van 2019!

Bijna is het al weer het einde van 2019! De kortste dag en langste nacht zijn al weer bijna aangebroken. Het einde van het jaar heeft wel iets magisch, vind ik. De vele lichtjes in het vroege donker, de warme drankjes in het koude weer, het heeft iets knus. Het einde...

Toen ik Ravi zijn gang liet gaan… Loslaten en meegaan met de flow.

Het is vast niemand ontgaan… het is vol op herfst! De bomen kleuren zichzelf weer om van groen naar warme tinten en laten hun blaadjes los. De wind waait regelmatig op een guur standje en ook de wolken dragen goed hun steentje (druppels) bij aan het herfstgevoel. Het...